Allugáu nel Bº Villar nº 3, de Quimarán. Aportar al llugar dende l'AS-19, Xixón-Avilés, P.K. 6,300, tómase a la izquierda carretera CE-6 dirección Serín y a 2.100 m. esviar por camín asfaltáu a la izquierda que conduz al citáu Palaciu circulando por él unos 900 m. en sentíu ascendente.
Data del sieglu XVII, solar Casa González Villar, fonduxe de los Posada, tien Capiya del mesmu sieglu. La edificación consta de parés principales de piedra y los tabiques divisorios de mampostería, tien planta baxa y primer pisu. En tiempos de la "Inquisición" y na planta baxa esistió xuna cámara de tortures llamada celda del Forcado. Primeramente la entrada al edificiu yera pel so llau Norte siendo na actualidá pel so llau Sur-Oeste.
Na Capiya había trés imaxes nel Retablu, pudiendo ser xuna d'elles la que ta na Ilesia de San Esteban de Quimarán. Tamién había xuna piedra que según se dicía, sirvió a Carlos I pa sentase cuando desembarcó en Tazones, que foi donada al Muséu Arqueolóxicu d'Uviéu. Dizse qu'esta capiya foi construyida colos restos de la ermita de Santolaya de Candás.
La última celebración relixosa na Capiya foi el 16 d'Ochobre de 1869, onde se llevó a cabu l'enllaz matrimonial d'Urbanu Suárez y María Llión, dambos vecinos de Quimarán.
A mediaos del sieglu XVIII, el Palaciu, foi mercáu a los González Villar por José Hevia y Menéndez Valdés, Marqués del Real Tresporte, coincidiendo cola desapaición de la familia González Posada de la parroquia de Quimarán. Esta última familia taba compuesta por nobles y clérigos, que los sos apellíos apaecen nel citáu sieglu en distintos llugares d'Asturies, principalmente en Gozón.
La titularidá del Palaciu, foi pasando a los herederos del citáu Marqués hasta qu'en 1906 foi adquiríu por Manuel Suárez y Casimiro Suárez. La propiedá dempués d'otros herederos, llegó hasta María Luisa Menéndez González, esposa d'un sobrín de la muyer de Casimiro. Tanto el Palaciu como la Capiya, fueron rehabilitaes nel añu 1997, tien escudu heráldicu. El so estáu de caltenimientu ye bien bonu.