Asitiada na c/ Carlos Albu Kay, al altor del nº 39. Foi construyida en 1779, sieglu XVIII, reedificada en 1871 y treslladada en 1929 definitivamente al llugar qu'ocupa na actualidá.
La construcción ta adosada a un muriu que presenta un cuerpu de piedra de 3 m., compuestu por bonos sillares y perbién escuadrados. La parte cimera ta elegantemente coronada por 4 m. de frontón d'influencia barroca, flanqueado por dos pequeños pináculos con gustu neoclásicu que fueron añedíos na restauración de 1.871.
Dende el puntu de vista turísticu ye un importante focu d'atracción, non yá pol so valor históricu-artísticu sinón tamién pol so raigón popular, a esti respectu esiste un dichu popular que diz: "L´agua de Santarúa fai a la xente aguda", faciendo alusión a que quien bebe d'esta agua vuélvese más intelixente. D'antiguo, la fonte amás de los cinco caños, tenía al so llau un llavaderu cubiertu, que yera utilizáu polos habitantes de la Villa. Por cuenta de el so estáu ruinosu, foi baltáu, siendo na actualidá un estanque.
Pela parte cimera, esistió un Parque zarráu perimetralmente con un muriu, onde se celebraben bailles y fiestes al campu, y que na actualidá ye un Parque llenu de xardinos, que ye utilizáu pal esfrute de la ciudadanía, atopándose nel interior d'éstos xuna farola centenaria. El so estáu de caltenimientu ye bonu.