A mediaos del sieglu XVIII la escuela de Perlora taba allugada nel cabildru de la Ilesia. Nun funcionaba de baldre, los padres esmolecíos pola enseñanza de los sos fíos afaíen en calidá de maestros a persones ensin más títulos que los de "arte" d'enseñar a lleer, escribir, cuentes y Doctrina Cristiana. Coyanca magar la so pertenencia territorial a Perlora, tenía escuela propia, establecida na Ermita de S. Andrés.
Nel añu 1923 taba edificándose xuna construcción de planta baxa, nel "Castru de Coyanca", ensin vivienda pa maestros, que llueu s'edificó amiesta al edificiu escolar. Sicasí, l'actual escuela, que s'atopa asitiada nel Bº La Pedrera, 6 y a la que s'apuerta dende la Carretera AS-239 Lluanco-Xixón tomando esviadura escontra la CE-3 al altor del Barriu Espasa, yá en Perlora, foi inaugurada el primer domingu de setiembre del añu 1912. Esti día tou la parroquia amosó inusitado entusiasmu, énte el tan esperáu momentu, que'l so actu públicu constituyó auténtica y emotiva fiesta con ampliu reflexu na prensa, especialmente xixonesa.
Esti acontecimientu foi un xustu homenaxe a quien tanto llucharon por llograr los preseos aparentes a la educación de los sos fíos, como meyor plataforma p'algamar la dignidá humana.
D'esti edificiu, llama l'atención el so estilu arquitectónicu que recuerda más a una construcción fabril qu'a un edificiu de finalidá pedagóxica, pero sigue xuna estructura similar a les otres dos escueles diseñaes pol arquiteutu Bellido nel conceyu, como son la de Priendes y l'antigua de Tamón (güei integrada dientro de la cortil de la empresa Dupont), anque nesta ocasión cuntó cola collaboración del arquiteutu D. Miguel de la Cruz, afincáu en Xixón.